Als je een album moet uitroepen tot meest, uhm, merkwáárdige popplaat van het jaar, dan is I, Gemini van het Engelse duo Let’s Eat Grandma een goeie kandidaat. De twee tienermeisjes Jenny Hollingworth en Rosa Walton combineren freakfolk (Chimpanzees In Canopies), avant-garde (Sax In the City), filmische barokpop (Rapunzel) en ja, zelfs rap en Madchester-acid house (Eat Shiitake Mushrooms) en scheppen daarmee hun eigen duistere (zeg maar gerust gitzwarte) droomwereld.

Maar begrijp goed, Let’s Eat Grandma maakt wel degelijk popmuziek…  maar dan wel een impressionistische, absurdistische variant. Walton en Hollingworth knoeien infantiel met een breed palet aan instrumenten: piano, drums, saxofoon, glockenspiel, synths, accordeon, fluit en ukelele. Op sommige momenten klinkt de muziek zo fraai en geraffineerd dat je vergeet dat ze respectievelijk nog maar 16 en 17 zijn. Maar zelfs op schijnbaar onschuldige momenten spookt er een grimmige ondertoon onder de oppervlakte.

Zet je schrap voor een excentriek, onheilspellend maar bovenal, buitengewoon bijzonder schouwspel. Welkom in de boomhut van Let’s Eat Grandma… oh, en neem je zaklantaarn voor de zekerheid mee!