Tonstartssbandht

Klinkt als: Syd Barrett, The Flaming Lips, Wand, Dungen

Een naam als Tonstartssbandht (spreekt uit als: tahn-starts-bandit) zegt genoeg: we hebben te maken met een stel excentriekelingen. De gebroeders Andy en Edwin White beschrijven zichzelf als ‘psychedelic boogie rock’, al dekt die term beslist niet de complete lading. Je kunt Tonstartssbandht in principe zien als het project waarin de twee Whites ongerijmd in het experiment duiken. Andy verdient zijn brood als gitarist van Mac DeMarco, maar in deze band breekt hij los van alle denkbare conventies.

De platen van Tonstartssbandht zijn op zijn zachtst gezegd fantasierijk, muziek die klinkt alsof het vaak ter plekke in een oefenhok is bedacht. Een warboel van verknipte Syd Barrett-kolder, Beach Boys-bombast en het meest obscure werk van Can of vingerverven met new age, free jazz en psychedelische folk. De lijn tussen gestoord en geniaal bestaat simpelweg niet in de wereld van Tonstartssbandht.

Op het podium zijn de broertjes evenzeer onberekenbaar. Een ding staat vast: met zijn tweetjes zetten ze werkelijk elke situatie naar hun hand. Materiaalpech? Gewoon doorspelen. Wil je als derde bandlid fungeren? Dan ben je waarschijnlijk meer dan welkom om mee te jammen. Kortom, met Tonstartssbandht komt het leukste weirdo psychfeestje van het jaar tot stand.

In all its absurdity, a name like Tonstartssbandht (pronounced as: tahn-starts-bandit) kind of covers it: we’re dealing with a couple of fruit loops tonight. The brothers Andy and Edwin White describe themselves as psychedelic boogie rock, but to be fair, that’s just a smidgeon of the total unorthodoxy that is Tonstartssbandht. Consider this a project in which the White brothers indulge in all-out exodus from convention.

Tonstartssbandht’s albums are imaginative to say the least. Some of the music sounds as if it was conceived haphazardly in some decrepit rehearsal space. A mishmash of crackpot Syd Barrett-malarkey, sonorous West Coast pop and the opaque, daredevil experimentation of early Can.