Rotown Selects

De 10 beste The Jesus and Mary Chain-tracks volgens Ronald Renirie (Hoofdredacteur Muzine.nl). Luister hier naar de Spotify-playlist. Op zaterdag 23 juni speelt The Jesus and Mary Chain in de Maassilo.

Toen halverwege de jaren tachtig de Britse punkscene volledig was doodgebloed, en ook de daaropvolgende New Wave periode steeds verder in zijn eigen moeras begon weg te zakken, met het album True van Spandau Ballet als kompas voor de gekozen richting, en tevens absoluut dieptepunt, waren daar opeens de Schotse broertjes Jim en William Reid die, met latere Primal Scream-zanger Bobby Gillespie op drums, de boel eens lekker kwamen wakker schudden.
Na een eerste single (Upside Down) in 1984 verscheen een jaar later het album Psychocandy, waarop de broers hun voorliefde voor punk, gitaarbands als The Stooges en The Velvet Underground, en de popmelodieën van The Beach Boys combineerden, aangevuld met een flinke portie noise.
Psychocandy is tot op de dag van vandaag een baanbrekend album, en een inspiratie voor vele bands van nu. Luister maar eens naar songs als Never Understand en Just Like Honey.

Opvolger Darklands verschilde wat betreft geluid niet zo heel veel van het debuut, maar was net iets commerciëler van aard, iets dat onderstreept wordt door de nummer 8 positie van single April Skies in de Britse single charts in 1987.
Met het derde album Automatic consolideerde The Jesus and Mary Chain zijn status, om pas in 1992 met een flinke ontwikkeling in de Mary Chain-sound te komen. Op Honey’s Dead laat de band zich hoorbaar inspireren door de op dat moment bloeiende shoegaze sound in het Verenigd Koninkrijk, en voegt tegelijkertijd elektronische drumbeats toe. Luister maar naar de mega-vette singles Reverence en Far Gone And Out.

Het twee jaar later verschenen Stoned & Dethroned is beduidend minder van kwaliteit, de titel zegt eigenlijk alles, maar er staat een heerlijk duet op van Jim Reid met Hope Sandoval van Mazzy Star (Sometimes Always), dat eigenlijk het album redt.
Met Munki (1998) keert de band terug naar het geluid van de eerste albums. Een prima plaat, waar behalve ‘kraker’ I Love Rock ‘N’ Roll, opnieuw een aantal duetjes staan. Opnieuw met Sandoval, maar ook een met de Schotse zangeres Sister Vanilla, die op Moe Tucker niet bepaald gezegend is met de meest fantastische zangkwaliteiten. Enige verdieping in het onderwerp leert dan ook dat zij niet is uitgekozen op die zangkwaliteiten, maar dat het het hier gaat om Linda Reid, het kleine zusje van Jim en William. Grappig detail, en bovendien toch stiekem een heel aardig liedje.

Munki zou het laatste album worden van The Jesus and Mary Chain, was althans de verwachting. Door allerlei perikelen, waarover ik hier niet verder zal uitweiden, gooit de band er in 1998 het bijltje bij neer. Maar in 2007 is er plots een teken van leven, en gaat The JAMC weer op tournee, maar het duurt nog tot eind vorig jaar, voor er eindelijk het langverwachte nieuwe materiaal verschijnt, in de vorm van Damage And Joy. Over de kwaliteit van dat laatste album lopen de meningen flink uiteen, maar toch is het lekker dat ze terug zijn.
Maar gaan we stiekem niet allemaal naar The Jesus and Mary Chain vanwege het oudere werk? En om aan het einde van dit stukje nog even clichématig uit de hoek te komen: ga vooral kijken in de Maassilo op 23 juni, want het zou zomaar eens de laatste keer kunnen zijn dat je de classics van deze invloedrijke band live kunt zien en horen….