The Lumes

Mini-album Release
Klinkt als: Protomartyr, Joy Division, Bauhaus

The Lumes, een van de gevaarlijkste bands in Rotterdam, viert vanavond de release van mini-album Envy.

Waar The Lumes op hun debuut-EP Lust naar een reflectie staarde, kijkt deze op mini-album Envy jaloers terug. De shoegazesferen van weleer zijn opgedroogd, en wat overblijft is een claustrofobische geluidsmuur van graniet, met de bijbehorende krabben, holtes en scheuren. Het Rotterdamse protopunk/noisetrio klinkt op Envy manischer en onheilspellender, als een band die zichzelf op elk moment kan verslinden.

Toch is de muziek van The Lumes, in al zijn naargeestigheid, best magnifiek en ontzagwekkend. Op een hele verwrongen manier raakt de band volledig vertrouwd en comfortabel met zijn innerlijke duisternis en diepgewortelde paranoia: de uitbarstingen zijn nauwkeuriger, doelbewuster en uiteindelijk rijker gelaagd dan ooit tevoren.

If The Lumes’ debut EP Lust found them looking in a reflection, their upcoming mini-LP Envy represents that reflection staring right back at them. Gone are the lush atmospherics that typified the Rotterdam-based trio’s sordid, pitch black protopunk.

These days, The Lumes proudly flaunt their blemishes like the scribbles, cavities and cracks etched into a wall of granite. The shoegaze leanings that marked the group’s formative years have evaporated, and what’s left is a corrosive, claustrophobic terra firma where only misfits find respite and reprieve.

The band’s manic creative force Maxime Prins is even more affluent in his arresting howls of anguish. Lennard van der Voort’s skulking bass throbs and Mitchell Quitz’ discordant drum incursions make The Lumes sound like a band in the midst of devouring itself.