GOLD

Support: Mineur
Klinkt als: Genre-overstijgende "post-everything" rockformatie

Een naam als GOLD doet op zichzelf weinig stof opwaaien: zie de uitstekende Rotterdamse “post-everything” rockband rondom zangeres Milena Eva en gitarist Thomas Sciarone (The Devil’s Blood) maar op Google te vinden. Dat gezegd hebbende, de kaft van Alvin Toffler’s bestseller Future Shock is ook weinig opzienbarend. In beide gevallen gaat het puur om inhoud, om het doorbreken van vastgeroeste conventies en om, soms hardhandig, de boel wakker te schudden.

De eerst gezongen zin op nieuwe plaat Optimist is meteen pijnlijk confronterend: Binge-watching the world collapse. Waar GOLD op vorige album No Image strijdvaardig de zeepkist betrad, gaat het bij Optimist juist om de innerlijke strijd van het individu. Zangeres Milena Eva confronteert zichzelf op haar eigen worstelingen, tendensen en twijfels, als poging de eeltplekken op onze ziel te verzachten. GOLD reikt de buitenwereld op Optimist de hand toe.

Rockbands heb je dertien in een dozijn, maar qua substantie, slagvaardigheid en dwarse intensiteit weet GOLD het concept van genres en stromingen compleet te overstijgen. Daarmee is de band onmogelijk te bestempelen met een pakkende soundbite. Zelfs The New York Times kon GOLD niet in een hokje stoppen: “serenely intense near-metal” was het oordeel. Op een ding kun je altijd rekenen: vanaf het moment dat ze op het podium stappen, doen GOLD haar machtsvertoon gelden.

 

A name like GOLD isn’t exactly conspicuous, but this excellent Rotterdam “post-everything” rock band formed by Eva Milena and Thomas Sciarone (The Devil’s Blood) is a force to be reckoned with. That said, the front cover of Alvin Toffler’s Future Shock bestseller is little startling. In both cases it is purely the content, the avid ability to break through entrenched conventions and, sometimes violently, shake things up.

The first sung phrase on new album Optimist is immediately harsh and confrontational: “Binge-watching the world collapse.” Previous album No Image militantly stepped on the soap box, whereas the point of Optimist emphasizes the individual’s inner struggles. Singer Milena Eva confronts herself on her own struggles, tendencies and concerns, in an attempt to soften the callousness within our souls.

In terms of substance, decisiveness and transversal intensity, GOLD steers beyond the concept of genres and movements. This band is impossible to label with just a catchy soundbite. Even The New York Times couldn’t compartmentalize their sound: “serenely intense near-metal” was the verdict. One thing you can always count on, though: from the moment the band steps on stage, GOLD asserts its show of force.