Amanda Bergman

Support: Jenny Berkel
Natalie Prass, Fleetwood Mac, Beach House, Feist

Met haar stijlvolle, fluweelzachte pop was Amanda Bergman een van de grote publieksfavorieten op Motel Mozaïque dit jaar. In de Paradijskerk gaf de Zweedse schone een betoverend optreden, dat door 3voor12 terecht als een van de hoogtepunten werd uitgeroepen.

Net als collega’s Cat Power en Feist is Bergman een begenadigd liedjesschrijver die zo’n beetje iedere emotie kan smeden tot haar wil. Zelfs de diepste zielensmart wendt ze fabelachtig om tot een troostend schouderklopje of nostalgisch aandenken. Bergman schrijft al sinds haar zevende muziek, en dat merk je meteen aan haar tomeloze uitstraling op het podium.

Op debuutplaat Docks worden Bergmans liedjes knap opgetooid met piano, strijkers, percussie, gitaar en synths, alles fijngevoelig en bloemrijk in dienst van haar warme, kwetsbare stem. Tel daar de wonderschone Fleetwood Mac-achtige melodieën bij op, en je hebt te maken met een bijzonder artiest.

 

Amanda Bergman’s stylish, silken chamber pop was one of the absolute highlights of this year’s Motel Mozaïque Festival. Bergman has an uncanny ability to wrap even the most tense emotions into compassionate lilting melodies. The fact that she’s been penning songs since her salad days becomes most evident on stage, where her presence brings to mind a child inhabiting some vibrant make-believe world.

Bergman’s wondrous debut Docks is adorned with deft specks of piano, percussion, strings, guitars and synths, all in perfect correlation with her warm, murmuring whisper. Throw echoes of Fleetwood Mac-ish pop mantra’s into the mix, and you’re in for one helluva captivating show.