In een tijd waarin alles snel en gejaagd lijkt te gaan, waarin nieuwe bands zijn afgebrand voordat ze redelijkerwijs zijn begonnen, is de komst van Jonathan Wilson een verademing. Deze jonge Amerikaan wordt momenteel de hemel in geprezen voor zijn ijzersterke plaat Gentle Spirit, dat onlangs verscheen via het gerenommeerde Bella Union-label. Daarnaast wordt hij verantwoordelijk gehouden voor de algehele revival van Laurel Canyon, oftewel de vallei in Los Angeles dat in de jaren ’60 en ’70 het centrum van de Amerikaanse tegencultuur vormde. In zijn eigen studio, vol analoge apparatuur, houdt Wilson regelmatig jamsessies met leden van Wilco, The Black Crowes en Tom Petty & The Heartbreakers. Tevens produceerde hij voor Gillian Welch, Elvis Costello en het veelbelovende Dawes, waar we snel meer van gaan horen. Met zijn eigen muziek steekt hij zijn bewondering voor artiesten als Jackson Browne en Crosby, Stills & Nash duidelijk niet onder stoelen of banken. Niets geen hip of schreeuwerig gedoe, maar lang uitgesponnen folk-nummers met een psychedelisch en meeslepend karakter. Weids en ingetogen, gebracht met een achteloos gevoel voor kwaliteit en avontuur. Ietwat zweverig voor de leek, maar een absolute must voor de pure muziekliefhebber.