The Twilight Sad

We Were Promised Jetpacks, British Sea Power, The National

The Twilight Sad. Donker, bezwerend en onheilspellend. De Schotse band zit precies op dat snijvlak tussen fijnzinnige artpop, dromerige shoegaze en gruizige post-punk. Tel daar die inktzwarte, met Glaswegian tongval gezegende baritonzang van frontman James Graham bij op, en je hebt een verdomd goede band die uit duizenden te herkennen is.

Na de meer synthesizer-gebaseerde elpee No One Can Ever Know verraste The Twilight Sad opnieuw met No One Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave. Hier demonstreert de band een meer ingetogen kant, met ambachtelijke songs die zowel de onderkoelde synths als de schurende gitaren knap met elkaar verzoenen.

The dark, brooding and ominous The Twiliight Sad operates swiftly and brilliantly between the parameters of artsy pop music, billowy shoegaze and ragged post-punk. Take James Graham’s crestfallen, Glaswegian-endowed baritone into account, and you have an incredible band whose artistry is simply nonpareil amongst contemporaries.

After the more synth-oriented LP No One Can Ever Know, The Twilight Sad dropped yet another bombshell with No One Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave. This album exhibits a more restrained side to The Twilight Sad, harmonizing bone-chilling synth surges with withered, discordant shards of guitar.


#NEW The Twilight Sad (Official) keert op do 5 november terug naar Rotown. Donker, bezwerend en onheilspellend; de...

Posted by Rotown Rotterdam on dinsdag 22 september 2015