Lushes + Kapitan Korsakov

Liars, Slint, The Notwist

Vanavond in Rotown een double bill met twee jonge, eigenwijze gitaarbands: Lushes en Kapitan Korsakov.

Het geluid van het eigenzinnige Amerikaanse artrockduo Lushes is moeilijk te beschrijven. Soms klinkt de band als een heuse noiseband in de trant van Archers Of Loaf of Slint, maar anderzijds lijkt het tweetal schatplichtig aan experimentele popgroepen als Radiohead en The Notwist. Die ongrijpbaarheid is gelukkig eenvoudiger om te verklaren: de creatieve kracht van Lushes drijft voort uit een contrast van persoonlijkheden. Zanger/gitarist James Ardery is een bevlogen punk- en popliefhebber, terwijl de meer introverte Joel Myers (drums) juist een klassiek geschoolde achtergrond heeft.

Het Belgische Kapitan Korsakov is eigenzinnig op een hele andere manier. Deze band blaast je doorgaans omver met dissonante gitaarflarden, robuuste baslijnen, felle drumpatronen en een fikse hagelbuien van noise en effecten. Kapitan Korsakov zet de luisteraar continu op het verkeerde been met schizofrenische stijlwisselingen. Denk je net de manen los te kunnen wapperen bij toornige stonerrock en post-hardcore, pakt de band onverwachts uit met akoestische luisterliedjes of Sparklehorse-achtige indiepop.

Tonight Rotown hosts a double bill with two sprightly unconventional rock outfits, Lushes and Kapitan Korsakov.

It’s tricky to put a finger on Lushes‘ devious brand of art rock. At times, the duo reminds us of noise rock heavyweights Archers Of Loaf or Slint. On the other hand, the abstract sonic inquiries Lushes employs feel very much in the vein of Radiohead or The Notwist. Fortunately, they themselves have a perfectly logical explanation for their music’s elusive nature. The band’s creative powers are driven by a strong dichotomy between the personalities of James Ardery (vocals/guitars) and Joel Myers (drums). Ardery is an avid punk fan who plays music by trial and error, whilst Myers has been beneficial of his academical background in music.

Flemish bizarro rockers Kapitan Korsakov embrace different idiosyncrasies, conjuring a noisy maelstrom of guitar shards, brawny bass lines and jackhammered drum patterns. Kaptian Korsakov aims to discombobulate and befuddle the listener with their schizo genre-hopping antics. Just when you thought you’d be working yourself into frenzy with stentorian stoner rock and post-hardcore, the band turns the wheel with acoustic ditties and indie rock tunes.