Kagoule

Klinkt als: Fat White Family, Pixies, The Jesus Lizard, IDLES

Het trio Kagoule maakt grauwe, kale industriële rock met sterke hang naar Smashing Pumpkins, Jesus Lizard, Slint en Sonic Youth. Het debuut Urth bevat stiekem uitstekende liedjes, die intussen worden uitgevoerd als een bloeddorstig roofdier na een lange winterslaap. Thuisbasis Nottingham is niet de meest populaire trekpleister aan de andere kant van de Noordzee, vraag het maar aan Sleaford Mods. Maar misschien daardoor ontstaan er zo verdomd veel interessante, onafhankelijk denkende bands.

Kagoule behoort ook tot deze spannende nieuwe lichting. Ondanks de voorgenoemde invloeden is de groep maar moeilijk in te kaderen. De band komt af en toe theatraal en speels uit de voeten, zoals op nieuwe single Monsieur Automaton. Doch meestal is het bloed aan de spijker binnen de geesteszieke mengelmoes noiserock, post-punk en grunge van dit eigenwijze zooitje ongeregeld.

Notts trio Kagoule makes monochrome cautized alt rock that’s been compared to Smashing Pumpkins, Jesus Lizard, Slint and Sonic Youth. Their critically acclaimed debut Urth contains a collection excellent hook-heavy songs, nevertheless performed like a bloodthirsty predator on the prowl after a long hibernation. Home-based Nottingham likely isn’t the most popular attraction on the other side of the North Sea, just ask Sleaford Mods. But perhaps that’s why there are so many interesting, independent-thinking bands flourishing there.

Kagoule also belongs to this exciting new generation of bands. Despite the aforementioned influences, the group is next to impossible to categorize. They have a theatrical and playfulness about them, like on new single Monsieur Automaton. But more often than not, Kagoule’s deranged brand of noiserock, pop post-punk and grunge presents a self-stylized domain of sheer aural lawlessness.