DMA's

Klinkt als: The Stone Roses, Blur, Arctic Monkeys

De Australiërs Tommy O’Dell, Johnny Took en Matt Mason van DMA’s lijken aan de voet van een wereldwijde doorbraak te staan met hun moorddadig goede Britpopliedjes. Dat terwijl het aanstaande debuut Hills End best bescheiden tot stand is gekomen. De liedjes werden namelijk voor een groot deel opgenomen in de slaapkamer van Took. Knullig moest hij iedere dag zijn matras tegen de muur duwen om ruimte te maken voor de instrumenten. Van DIY-slaapkamerproject tot de nieuwste rocksensatie…oftewel, welkom in de 21ste eeuw!

DMA’s vist uit een bekende vijver: The Stone Roses, Arctic Monkeys, Blur en een vleugje Nirvana. Ze maken van al die welbekende invloeden gelukkig iets ontzettend charmants en eigens. Dat komt juist ten goede door die bijzondere roots als slaapkamerproject. Zonder zanger in de band besloot drummer O’Dell maar gewoon zelf te zingen, als uitprobeersel. Dat hij beschikt over een bezielde Oasis-achtige sneer bleek een aangename verrassing. En zo word je pardoes ongedoopt tot frontman.

Doordat DMA’s zo heerlijk pretentieloos muziek maakt is, komt er altijd een heerlijk onbezonnen energie vrij tijdens de liveshows. DMA’s klinkt nostalgisch zonder dat het voelt als na-aperij, met meer hits op voorraad dan je op je hand kunt tellen. En vanavond razen ze langs de Nieuwe Binnenweg! Wees er dus als de donder bij!

Aussie trio Tommy O’Dell, Johnny Took and Matt Mason, aka DMA’s, are on the cusp of worldwide acclaim with their sublime Britpop/indie rock hybrid sound. That said, the band’s upcoming debut Hill’s End came to fruition by modest means. The lion’s share of songs found their genesis in Took’s bedroom. In slapdash fashion, he had to push his mattress against the wall to make room for instruments and recording equipment. In other words: DMA’s made an impressive leap of faith from bedroom project to full-fledged rock act. Welcome to the 21st Century peeps!

Furthermore, DMA’s aren’t exactly reinventing the wheel. Their bread and butter is a fresh, charming and individualistic overhaul of The Stone Roses, The Arctic Monkey and Nirvana. The bands grassroots beginnings gives these stylistic tropes a wholly unique entry point, and ultimately, DMA’s music never feels like a tiresome throwback because of that. O’Dell’s transition from drummer to frontman happened very impromptu: he discovered his Gallagher-like snarl simply because their was no vocalist in the band during the recording process.

That kind of unpretentious take-everything-in-stride kind of attitude rubs off on the music: DMA’s perform their songs as an untethered, carefree unit. They capture sweet nostalgia without resorting to blatant imitation, with more hit songs at their disposal than you can throw a hat at. Tonight’s stop at Rotown is sure to bring about some new cherished memories.

 


#NEW DMA'S lijkt aan de voet van een wereldwijde doorbraak te staan met hun moorddadig goede Britpopliedjes. Dinsdag 3 mei zijn de Australiërs te zien in Rotown. Tickets bit.ly/1WD960U

Geplaatst door Rotown Rotterdam op maandag 22 februari 2016