De Raggende Manne

Support: pEp
Definitief afscheidsoptreden van vuilbekkende jazz-punkers

Ruim dertien jaar lang waren we verlost van de Raggende Manne, één van de meest roemruchte bands uit de Vaderlandse popgeschiedenis. Tot begin vorig jaar dus, toen het zooitje ongeregeld rondom brulaap Bob Fosko schijnbaar uit het niets een reünieshow in de Melkweg aankondigde. In de oorspronkelijke bezetting nota bene, met uitzondering van bassist Dicky Schulte Nordholt die in 2006 overleed. Goed raggen verleer je niet, waarbij de band even denderend als onnavolgbaar van het podium knalde. Muzikale vuilspuiterij van de bovenste plank met een boel tegendraads ge-punk en nog meer geblèr. De mannen mogen dan iets ouder zijn, maar die chaotische taferelen zijn ze kennelijk niet ontgroeid. Oude tijden herleven met bulderende favorieten als ’t Komt me strot uit, Dit jaar wil ik sneeuw, Lullen bij de bus en natuurlijk Poep In je Hoofd. Vol passie, puurheid en kolderieke improvisatie. De huidige reünie blijkt nu van korte duur, waarbij de Raggende Manne er deze zomer een definitieve punt achter zetten. Met een laatste geluidsdrager Het is niet wat je denkt, het is veel erger spelen ze momenteel hun allerlaatste shows. Op eigen verzoek doen ze daarbij ook Rotown aan, oftewel schraap je keel en laat je gaan. Ragge!