Alex Lahey

Support: Starcrawler
Klinkt als: Vampire Weekend, Speedy Ortiz, Hole, Courtney Barnett

Alex Lahey schrijft gevatte liedjes over het dagelijkse leven van een gemiddelde Australische meid van begin twintig. Een deel van je bewustzijn schreeuwt dat je dat laatste druppeltje jeugd uit je moet persen. Een ander deel zwaait betuttelend de vinger dat je beter je zaken op orde moet hebben om te bouwen op je toekomst. Het is onduidelijk welke kant van dat spectrum wint, in Lahey’s geval. Wat wél duidelijk is: weinig artiesten weten de grote levensdilemma’s en herkenbare, specifieke situaties op dergelijk charmante en humoristische wijze te illustreren.

Vergelijkingen met Laheys evenzeer droogkomische landgenoot Courtney Barnett zijn gauw gemaakt, al zijn deze niet overal terecht. Waar Barnett vooral put uit garagerock en 90s rock, kiest Alex Lahey vooral voor bondige pop, met elementen van punk, synthpop en shoegaze om ieder liedje spannende inkleur te geven. De boventoon ligt altijd bij het liedje zelf, en die zijn in Lahey’s geval stuk voor stuk ijzersterk en bijzonder pakkend. Lachen, dansen en huilen, het kan vanavond allemaal. Ze zingt het immers zelf op Let’s Go Out: Let’s go out and have fun tonight!

Het Amerikaanse Starcrawler mag de avond openen. Dit gezelschap fuseert vuige garagerock van The Cramps met de shock-rock flair van Alice Cooper in de jaren zestig. De band mag Elton John al tot een grote fan rekenen. Dat ze met The Black Lips (die binnenkort ook in Rotown staan) hebben getoerd is ook geen verrassing. Starcrawler is net als de Lips ook één primitieve brok energie op het podium, en tegelijkertijd niet vies van een vleugje lugubere, zwarte humor.

Alex Lahey writes songs about the daily life of an average Australian girl in her early twenties. Part of you urges that you have to squeeze that last bit of youth out of you while you still can. Another side wave the finger that you better have your business in order to build on your future. It’s unclear which side of that spectrum wins out in Lahey’s case. What is clear howvere: few artists know how to illustrate the big life dilemmas and recognizable, specific situations in such a charming and humorous fashion.

Comparisons with Lahey’s equally affable peer Courtney Barnett are easilu made, even though there are some glaring differences. Where Barnett mainly draws from garage rock and 90s rock, Alex Lahey embraces unadulterated pop, permeating elements of punk, synthpop and shoegaze to give each song an exciting texture. The emphasis always lies with the song itself, and in Lahey’s case, these are extremely well-written and extremely catchy. To heed her own word of advice: Let’s go out and have fun tonight!