Helter Skelter is de moeder aller punk/funk/wave/pop/dansplaten en de ideale kop voor Rotown’s dansavond. Dansmuziek met een rock ‘n roll spirit. Lowlands zonder bands. Drie bier en een cola. St. Paul draait de Talking Heads, Vampire Weekend, Hercules and Love Affair, Spoon, The Smiths, The Kinks, Mark Ronson, Kraftwerk en Róisín Murphy. Alsof de verzuiling nooit heeft plaats gevonden! You may be a lover, but are you a dancer?

Indie lovers rejoice! DJ Michiel & friends presenteren een avond vol klassiekers, nieuwe oogst, hits en curiosa. Daarbij de Indie Top 10 countdown die mede door het publiek wordt samengesteld. Stuur je top 3 requests voor de maandelijkse top 10 naar top3@week-ender.com.

At No Bikini Beach is als een goede fles rode wijn… Met de jaren wordt het steeds beter. Wat ooit begon als een ongecompliceerd zijproject van het toenmalige Feverdream is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardige band. Versterkt met muzikanten die zich normaliter roeren bij The New Earth Group en Elle Bandita vieren we vanavond de release van het eerste album The New Bikini. Vanaf dag één heeft At No Bikini Beach voor een redelijk constante muzikale koers gekozen, dat zich tegenwoordig het beste omschrijft als instrumentale ‘mathrock’. Enigszins vergelijkbaar met hun Engelse collega’s van Foals wellicht, compleet met hoekige ritmes en doordachte melodieën, uitgevoerd met wiskundige precisie. Ondanks dat er geen zang aan te pas komt, klinkt de band bijzonder toegankelijk. Dit laatste heeft zeker ook te maken met het spelplezier dat deze Rotterdammers zichzelf hebben toegeëigend. Deze zomerse albumpresentatie is geheel gratis toegankelijk, oftewel een goed excuus om het strand vroegtijdig te verlaten. Beter nog, je bemachtigt de cd voor de halve prijs wanneer je met een bikini aanwezig bent!

DJ Okkie en gast-DJ Rukspin interpreteren de Rotownsound op eigenwijze. Begeef je in een muzikale achtbaan met skills, thrills,dansmuziek en natuurlijk veel opwinding. CONFUSE, to mix indiscriminately!

Tijdens deze zomer maken we plaats voor Club3voor12/Rotterdam. In aanloop naar een reguliere serie dit najaar verwelkomen we vanavond alvast een voorproefje met Boom Boom Du Terre. Het betreft het muzikale geesteskindje van Jornt Jan Bras, die in 2007 afstudeerde als drummer aan het Rotterdamse conservatorium. Naast zijn werkzaamheden als slagwerker in verschillende bands, kiest hij als eenmansformatie voor een compleet andere richting. Zware beats zijn het leidend voorwerp, maar worden door de mangel gehaald met invloeden uit techno, hiphop en scheurende electro. De overstuurde synthesizers en opgewekte samples worden daarbij afgewisseld met speelse tempowisselingen en verrassende wendingen. Even creatief en vermakelijk als zijn Utrechtse collega’s van C-Mon & Kypski en Nobody Beats The Drum, al doet Boom Boom Du Terre ‘t dus helemaal in zijn eentje. Ook live op het podium, wat een unieke performance teweegbrengt. Het debuutalbum Your Favourite alBoom verscheen eerder dit voorjaar en staat garant voor muzikaal vuurwerk. Het optreden in Rotown is geheel gratis toegankelijk!

Met alleen de datum vast (officieel elke derde vrijdag, behalve vandaag) blijkt deze avond steeds een ander gezicht te hebben. Komt ervan als je de drie meest eigenwijze dj’s van Rotterdam neerzet in een maandelijkse mano-a mano om zoveel mogelijk tracks te rocken uit de meegebrachte koffers met vinyl. In een dogfight van zo’n 5 uur hoor je funk, hiphop, baile, dubstep, grime voorbijkomen. Tenzij ze besluiten om rock, breaks, electro, crunk’d en reggae te gaan draaien natuurlijk...

Tijdens de tweede editie van Club3voor12/Rotterdam van deze zomer verwelkomen we de grootse klanken van The Parents. Dit Rotterdamse collectief rondom zangeres Tamara Woestenburg stond al eens eerder in Rotown. Afgelopen april om iets exacter te zijn, tijdens de finale van de Grote Prijs van Zuid-Holland. The Parents wisten toen overtuigend te winnen, waarbij we op korte termijn ook nog eens het volwaardige album kunnen verwachten. De muzikale invloeden zijn veelomvattend. Op de bombastische momenten weerklinken verwijzingen naar Queens Of The Stone Age, terwijl Jeff Buckley nooit ver weg is in de rustige passages. The Parents is één en al dynamiek, wat qua sfeer niet onderdoet aan de triphop van acts als Portishead of Massive Attack. Woestenburg’s wonderschone, pure stem staat centraal in iedere song en getuigt van durf en ambitie. Evenals alle edities van Club3voor12/Rotterdam is deze avond geheel gratis toegankelijk.

Aan de andere kant van het Kanaal raakt men momenteel niet uitgepraat over Becoming A Jackel, het wonderschone debuutalbum van Villagers. Het creatieve brein achter deze Ierse formatie is het broekie Conor O’Brien, die zich evenals onze eigen Tim Knol laat omschrijven als een oude ziel in een jong lichaam. Waar Knol zich laat leiden door Americana, vindt Villagers echter aansluiting bij de melancholische folkpop van artiesten als Eliott Smith en Bright Eyes. De kraakheldere stem van O’Brien neigt van intens naar lichtvoetig, waarbij zijn ambachtelijke liedjes vanuit een ogenschijnlijke eenvoud zijn opgebouwd. Meeslepend is het zeker, al was het maar voor de mysterieuze ondertoon dat Villagers aan iedere song weet mee te geven. Charmant en intrigerend tegelijkertijd, wat het talent van deze jeugdige troubadour eigenlijk alleen maar onderschrijft. Later deze week speelt de band op een uitverkocht Lowlands, vanavond eerst klein en intiem bij ons in Rotown.

Zonder enige twijfel is Surfer Blood momenteel één van de meeste gedraaide artiesten in het café van Rotown. Alhoewel het debuutalbum Astro Coast officieel nog niet in Nederland is uitgebracht, begint de ‘buzz’ rondom dit vijftal uit West Palm Beach inmiddels grootse vormen aan te nemen. Sinds afgelopen editie van SXSW in Austin doen we dan ook al verwoedde pogingen om de band naar Rotown te halen, wat nu dan eindelijk is gelukt! Ooit begonnen als een studioproject, samen met Derek van Sleigh Bells, kwam alles dit voorjaar in een stroomversnelling terecht nadat het gezaghebbende Pitchfork het gezelschap met louter superlatieven onthaalde. De zomerse indierock van Surfer Blood wordt verrijkt met verslavende ‘pophooks’ en zorgeloze gitaren. De vergelijking met bands als Weezer, The Shins en Pavement is dan ook niet misplaatst. Evenals bij hun maatjes van The Drums is er een knipoog naar frisse surfpop, alhoewel er ook een muzikale link is met Vampire Weekend door de sprankelende invloeden vanuit afrobeat. In opmaat naar Lowlands verwelkomen we vanavond één van de meest urgente indie-acts van dit moment!

Met bijzondere trots kunnen we melden dat GIRLS terugkeert naar Rotown! Net als The XX, Crystal Castles en Blood Red Shoes verwelkomden we deze intrigerende band uit San Francisco afgelopen september net een paar weken te vroeg. Zo moest het debuutalbum nog verschijnen en bleek de wereldwijde buzz rondom het duo nog net niet te zijn doordrongen bij de vaderlandse critici. Het resultaat was een teleurstellende opkomst, wat duidelijk om een herkansing vroeg. Met de kennis van nu is de waardering voor GIRLS echter flink toegenomen. Zo onthaalde het gezaghebbende Pitchfork het debuutalbum met een 9.1 en bleek niet veel later dat frontman Christopher Owens is opgegroeid bij The Children Of God. Tot zijn late tienerjaren zat hij bij deze streng religieuze sekte, verstoken van de duivelse buitenwereld en met name popmuziek. Deze bagage, in combinatie met een gezonde dosis geestverruimende middelen, bleek de basis voor de ijzersterke indiesongs van zijn band. Er hangt dan ook een desoriënterende waas over de lo-fi westcoast sixtiespop van GIRLS. Galmende gitaarmuren leunen daarbij tegen de karakteristieke stem van Owens, waarbij de hondseerlijke sound voor verslavende momenten zorgt. De bandnaam is onmogelijk te googelen, oftewel check de clips op Rotown’s website voor een indruk van deze bijzondere band.

ClublePOP kan inmiddels ook wel de ‘jeu de boules’ van de Rotterdamse popscene worden genoemd. Verantwoordelijk voor deze opwindende avond zijn de voormalige les Playmobils; een dj-kwartet dat feelgood indiepop afwisselt met opgehitste franse pop, northern soul en een vleugje ‘je ne sais quoi’. Bereid je voor op een rendez vous met Morrissey en The Supremes, Belle and Sebastian met een vleugje Jacques Dutronc en France Gall die flirt met Jens Lekman.

We geven het ronduit toe... Local Natives had natuurlijk al veel eerder in Rotown moeten staan. Het ijzersterke debuutalbum Gorilla Manor verscheen immers al vorig jaar, waarbij het vijftal uit Los Angeles vrijwel direct op veel bijval mocht rekenen. Als geen ander weet deze band een brug te slaan tussen de folk-achtige, harmonieuze samenzang van Fleet Foxes en de uitheemse ritmiek van de Broolyn-scene met acts als Vampire Weekend, Grizzly Bear en Yeasayer. Vol zelfvertrouwen trommelt Local Natives er op los en geeft daarbij een frisse draai aan hun stuwende indiesongs. De lichte hang naar dramatiek kennen we van Arcade Fire, maar wordt tegelijkertijd gekenmerkt door een zeker optimisme. Deze Californische jongens zijn uiteindelijk niet zo zwaar op de hand. Na lang aandringen en het nodige puzzelwerk staat Local Natives vanavond dan eindelijk in Rotown. Een zaal die inmiddels te klein is voor de populariteit van dit gezelschap, oftewel wees er op tijd bij met je kaartje!

Helter Skelter is de moeder aller punk/funk/wave/pop/dansplaten en de ideale kop voor Rotown’s dansavond. Dansmuziek met een rock ‘n roll spirit. Lowlands zonder bands. Drie bier en een cola. St. Paul draait de Talking Heads, Vampire Weekend, Hercules and Love Affair, Spoon, The Smiths, The Kinks, Mark Ronson, Kraftwerk en Róisín Murphy. Alsof de verzuiling nooit heeft plaats gevonden! You may be a lover, but are you a dancer?

Indie lovers rejoice! DJ Michiel & friends presenteren een avond vol klassiekers, nieuwe oogst, hits en curiosa. Daarbij de Indie Top 10 countdown die mede door het publiek wordt samengesteld. Stuur je top 3 requests voor de maandelijkse top 10 naar top3@week-ender.com.

Afgelopen periode was het betrekkelijk rustig rondom Jacqueline Govaert, maar eind augustus verschijnt dan eindelijk haar eerste soloalbum. Een nieuwe stap in de muzikale carrière van de Krezip frontvrouw, dat bij het schrijven van haar eigen songs geholpen werd door o.a. Joost Zweegers van Novastar en Tjeerd Bomhof van Voicst. Samen met haar nieuwe band wordt de albumrelease ondersteund door een uitgebreide clubtour, waarvan we in Rotown dé exclusieve try-out beleven. Naar verluidt op verzoek van Jacqueline zelf, wiens herinnering aan onze zaal duidelijk ‘warme’ gevoelens teweegbrengt. De eerste single Overrated verschijnt overigens al een paar weken voor het album en lijkt nu al uit te groeien tot een zomerhit van jewelste. Let op! Er zijn slechts een beperkt aantal kaarten beschikbaar voor dit bijzondere optreden, oftewel wees er op tijd bij.

Liefhebbers van ‘shoegaze’ komen vanavond weer goed aan hun trekken in Rotown. Zelf omschrijft The Depreciation Guild hun muziek overigens als ‘haze-pop’, maar de strekking moge duidelijk zijn. De New Yorkers specialiseren zich namelijk in dromerige popliedjes, verscholen achter een gordijn van galm en overstuurde gitaren. Tweederde van de band speelt daarbij ook in The Pains Of Being Pure At Heart, wat volgens onze bezoekers het allerbeste Rotown-concert van vorig jaar gaf. The Depreciation Guild bestond echter net iets langer en bracht haar eerste plaat uit voordat de wereldwijde hype rondom The Pains losbarstte. Geen echt zijproject dus, al zijn er muzikaal zeker de nodige overeenkomsten. Het liedje staat centraal bij deze sympathieke jongelui en gaat voorbij aan het effectbejag van acts als My Bloody Valentine of Jesus & Mary Chain. Omlijst door charmante onschuld en een zekere romantiek waaien de gitaren langs gelaagde synths en ouderwetse 8-bit electronica. Het nieuwe album Spirit Youth verschijnt binnenkort via het Kanine-label, bekend van o.a. Surfer Blood, Chairlift en Grizzly Bear. De jongens van ClubLePOP verzorgen de plaatjes rondom het optreden van The Depreciation Guild.

Na de eerste avonden afgelopen zomer openen we vanaf september met regelmaat onze deuren voor Club3voor12/Rotterdam. Het podium voor de actuele stand van zaken binnen de Rotterdamse popmuziek, met vanavond een speciaal optreden van The Cosmic Carnival. Nadat ze afgelopen december de Grote Prijs van Nederland wisten te winnen, speelde het zestal eigenlijk niet meer in eigen stad. Voor de releaseshow van de uitstekende, zelfgetitelde EP werd zelfs uitgeweken naar Utrecht. Dit alles om momentum op te bouwen voor deze ‘homecoming’-show in Rotown! Geïnspireerd door de zomerse westcoast pop uit de jaren ’60 grooved het gezelschap er zorgeloos op los, compleet met warme blazers, dampende orgelklanken en Beach Boys-achtige samenzang. Darryl-Ann wordt veelal genoemd ter referentie, waarbij Anne Soldaat zelfs nog een riedeltje meespeelt in de song Funny Man. Desalniettemin horen wij toch vooral de luchtige sfeer van The Bees terug bij The Cosmic Carnival. Dit met subtiele hints naar de psychedelica van The Grateful Dead. De toegang van dit optreden is geheel gratis, maar kom vooral op tijd… Vol is vol!

Het is waarschijnlijk minder gepast om het van de daken te schreeuwen, maar met Timber Timbre verwelkomen we opnieuw een pareltje op de bühne van Rotown. Het brein achter deze Canadese formatie heet Taylor Kirk, wiens wonderschone liedjes zonder enige poespas of bombarie aan ons worden voorgesteld. Het kostte de beste man dan ook drie langspelers voordat zijn onwaarschijnlijke talent werd opgemerkt door kwaliteitslabel Arts & Crafts, bekend van o.a. Broken Social Scene en Feist. In de tussentijd ontwikkelde de muziek van Timber Timbre zich van lo-fi slaapkamer blues naar cineastische folk met ongrijpbare spanningsbogen. “More is less” lijkt het devies, waarbij werkelijk iedere song wordt geleidt door die prachtige, ietwat mysterieuze dreiging. De perfecte soundtrack voor een David Lynch-film dus eigenlijk. Het trio klinkt even ingetogen als Isbells of Bon Iver, maar geniet tegelijkertijd eenzelfde verbeeldingskracht als Patrick Watson of Antony And The Johnsons. Na Into The Great Wide Open verwelkomen we Timber Timbre nu voor een clubshow aan de Nieuwe Binnenweg… De muzikale fijnproevers zijn gewaarschuwd!

Jawel, de Popronde strijkt weer neer in Rotterdam! Het betreft een gratis toegankelijk festival, reizend langs 25 Nederlandse steden. Het centrum van de stad vormt hierbij het festivalterrein, waarbij deelnemende cafés een podium bieden aan opkomend talent van eigen bodem. Evenals voorgaande jaren houden we in Rotown de officiële afterparty met deze editie een speciaal optreden van Bombay Show Pig. Naar eigen zeggen niet zomaar een band, maar een “noise statement”. Zelfs zonder basgitarist weet dit power-trio een baklading herrie af te leveren waar je u tegen zegt. Geïnspireerd door de vuige rock van bands als Yeah Yeah Yeahs, The Kills en Death From Above 1979 schuilt er immer een toegankelijk song achter de muur van geluid. De donkere gitaren en opzwepende drums worden daarbij versterkt door opmerkelijk soulvolle zangpartijen. Het moge duidelijk zijn dat Bombay Show Pig vooral live een band is om mee te maken. De entree is geheel gratis, oftewel je bent van harte welkom!

De top van de Nederlandse popmuziek heeft Rotown gevonden als hèt ideale begin voor een nieuw avontuur. Na Jacqueline Govaert verwelkomen we vanavond Perquisite voor een exclusieve try out voor diens aanstaande soloalbum. Als producerende helft van Pete Philly & Perquisite behaalde hij grootse successen, waarbij de eigenzinnige combinatie van hiphop, soul en jazz tot ver over de landsgrenzen werd gewaardeerd. Nadat de samenwerking met Pete Philly vorig jaar eindigde, stortte Perquisite zich volledig op zijn eigen materiaal met de release van het debuutalbum gepland voor begin oktober. Daarbij weet hij zich gesteund door twaalf verschillende vocalisten, waaronder Janne Schra van Room Eleven, Tjeerd Bomhof van Voicst en Torre Florim van De Staat. Met iedere vocalist schreef hij één song, wat voor een redelijk divers eindresultaat heeft gezorgd. Op tour neemt hij in afwisselende bezetting telkens twee gastvocalisten mee. De laptops en turntables worden daarbij overboord gegooid, waarbij het album door een zeskoppige live-formatie wordt geïnterpreteerd. Perquisite zelf treedt op als bandleider, gewapend met basgitaar en een uitzonderlijke muzikaliteit.

Met de hernieuwde interesse voor moderne folk met acts als Mumford & Sons en Laura Marling bereikt ons nu Stornoway. Vernoemd naar een dorpje in het uiterste noorden van de Schotse Hebriden, opereert dit viertal echter vanuit universiteitsstad Oxford. De BBC onthaalde de formatie begin dit jaar nog als één van de meest veelbelovende acts van 2010, wat afgelopen mei resulteerde in de release van het wonderschone debuutalbum Beachcomber’s Windowsill. Stornoway klinkt daarbij uitzonderlijk Brits, enigszins vergelijkbaar met Belle & Sebastian, maar verweeft traditie en nostalgie met een eigentijds fris geluid. De band heeft zeker iets pastoraals over zich, maar schuwt tegelijkertijd ook niet het grote gebaar. Loepzuivere ietwat dromerige indiefolk, waarbij hoop en een zeker gevoel voor melancholie hand in hand lijken te gaan. Sympathiek, optimistisch en redelijk verslavend wanneer je het gezelschap een luisterend oor biedt. Veel plezier!

Na Graffiti6 verwelkomen we vanavond nog een band die verantwoordelijk is voor één van de beste zomerhits van 2010. Met de opgewekte single Sunshine is Ginger Ninja werkelijk niet van de radio af te krijgen, terwijl het debuutalbum Wicked Map duidelijk meer verslavende popsongs te bieden heeft. In eigen land is het Deense viertal dan ook uitgegroeid tot een graag geziene gast op grote festivals zoals Roskilde, waarbij plezier het enige devies lijkt te zijn. Zonder pretenties combineert Ginger Ninja uiteenlopende stijlen als rock, electro en pure popmuziek tot een aanstekelijk geheel. Dit alles met een knipoog naar de jaren ’80, enigszins vergelijkbaar met hun collega’s van Alphabeat. Ondanks het toegankelijke karakter blijft het een rockformatie, waarbij het gebruik van strakke beats en de nodige synths doet denken aan Britse bands als Delphic en Two Door Cinema Club. Jong, onbekommerd en veelbelovend… Ginger Ninja heeft de toekomst!

Zoals bekend heeft WATT onlangs haar deuren moeten sluiten. Oorspronkelijk zou het piepjonge Only Seven Left een show geven bij onze ‘grote broer’, wat uiteindelijk is verplaatst naar de Nieuwe Binnenweg. Goed nieuws voor de Rotterdamse fans dus, die werkelijk al maanden uitkeken naar de terugkeer van hun muzikale helden. Na de volledig uitverkochte clubtour met Destine, dit voorjaar, is de persoonlijke relatie tussen Only Seven Left en haar fans eigenlijk alleen maar gegroeid. Het optreden in Rotown valt vervolgens ook nog samen met de release van het debuutalbum It Was All A Dream, wat een opmerkelijk volwassen plaat is geworden. Ondanks hun jonge leeftijd weet de band namelijk uitstekende popliedjes te schrijven. De opgewekte melodieën, aanstekelijke koortjes en het strakke samenspel vliegt je om de oren! Voor sommigen wellicht net iets te radiovriendelijk, al blijft het integere karakter van de band zeer zeker intact. Reeds gekochte kaarten voor het concert in WATT blijven geldig voor deze nieuwe datum. Concerten in Rotown zijn voor alle leeftijden toegankelijk, voor de dansavonden geldt een minimum leeftijd van achttien jaar.

Het is gelukt! Met Aloe Blacc verwelkomen we opnieuw een hoge notering in Rotown’s ‘wishlist’. De Californische producer/mc stond hier al eens eerder, maar sinds de release van de geweldige single I Need A Dollar moest en zou hij toch echt terugkomen. Het bewuste liedje vormt de titelsong van de nieuwste HBO televisieserie How To Make It In America, wat in eigen land is uitgegroeid tot een enorme hit. Aloe Blacc lijkt daarbij zijn definitieve vorm gevonden te hebben en is klaar voor de volgende stap in zijn carrière. Het nieuwe album Good Things verschijnt binnenkort via het vermaarde Stones Throw-label en ligt muzikaal in het verlengde van eerdergenoemde hitsingle. Eclectische invloeden vanuit het verleden, waaronder digital r&b, latin en broken beats, maken inmiddels ruimte voor authentieke soul uit de jaren ‘70. Enigszins vergelijkbaar met de laatste platen van Raphael Saadiq en Mayer Hawthorne, al steekt Aloe Blacc zijn sociale engagement niet onder stoel of banken. Een bevlogen artiest dat vanavond wordt begeleidt door een voltallige live-formatie, compleet met toeters en blazers. We zien de jaarlijstjes al voor ons!

Go Back To The Zoo is het levende bewijs dat de Nederlandse popmuziek bloeit als nooit tevoren. Evenals hun Engelse voorbeelden bracht de jonge band eerst enkele singles uit, die stuk voor stuk uitgroeiden tot enorme radiohits. Na Beam Me Up en Electric veroverde ook de laatste single Hey DJ de alternatieve dansvloeren en werd bij release direct gebombardeerd tot 3FM Megahit. En dat terwijl het debuutalbum nog moet verschijnen! De release van deze langspeler staat gepland rondom Lowlands, waar we de gretige indierock van Go Back To The Zoo dan ook zeker gaan beleven. Minstens zo catchy en opwindend als The Strokes, door VPRO’s 3Voor12 vergeleken met de uptempo kant van Razorlight. De formatie rondom de gekrulde broers Cas en Teun Hieltjes klinkt urgent en komt uitzonderlijk fris voor de dag. Het geplande concert in Rotown gaat zeker uitverkopen, oftewel wees op tijd met het kopen van je kaartje.

Het mag gerust gezegd worden… Earl Greyhound heeft zonder twijfel de coolste ‘look’ van alle bands die we sinds jaren in Rotown mochten verwelkomen. Daarnaast heeft dit kleurrijke power trio uit Brooklyn ook dé ultieme rocksound te pakken. Groots, vuig maar aanstekelijk tegelijkertijd. De donkere gitaarriffs en onweerstaanbare jaren ’70 grooves staan daarbij garant voor een meeslepende luistertrip. Het nieuwste album Suspicious Package werd geproduceerd door Dave Schiffman, die eerder achter de knoppen zat bij o.a. Red Hot Chili Peppers en The Mars Volta. Even zwaar en geïnspireerd als Led Zeppelin, maar dan zonder al dat moeilijke gedoe. Earl Greyhound staat voor ongecompliceerde good ol’ classic rock, op geheel eigen voorwaarden en in een modern jasje. Het podium is hun natuurlijke habitat, oftewel wees welkom en laat je omverblazen door de tijdloze ‘rawk’ van Earl Greyhound.

In Europa ging het debuutalbum van The Like redelijk onopgemerkt voorbij. Niet omdat het een slechte plaat was, maar doordat de meiden uit Los Angeles het simpelweg te druk hadden met alle aandacht in eigen land. Met invloedrijke vaders in de muziekkringen van Hollywood kon de op Pretenders geïnspireerde rock van The Like reeds vanaf het begin rekenen op veel bijval. Zo gingen de meiden in Amerika op tour met grootheden als Arctic Monkeys, Kings Of Leon en Muse. Met het nieuwe album Release Me is de kans groot dat we ook hier overstag gaan voor de charmes van deze ‘cuties’. Mark Ronson, bekend voor zijn werk met Amy Winehouse, tekende voor de productie en liet The Like een muzikale metamorfose ondergaan. Terug naar de meidengroepen uit de jaren ’60, compleet met zwoele orgeltjes, handclaps en bitterzoete vocale harmonieën. Vanzelfsprekend werd er ook een beroep gedaan op The Dap Kings, de blazerssectie van Sharon Jones, voor die onmiskenbare ‘swinging touch’. Het resultaat is zomers, ontwapenend en vooral erg dansbaar. Vanavond verzorgt The Like hun enige Nederlandse optreden bij ons in Rotown.

Het gebeurt niet vaak dat we artiesten uit Nieuw Zeeland mogen verwelkomen. Los van Flight Of The Concords is er op muzikaal vlak echter een boel te beleven in dit exotische oord. Shapeshifter bijvoorbeeld, wiens illustere reputatie als live drum ’n bass-act in eigen land is uitgegroeid tot één van megastatus. Over de jaren is deze vijfkoppige formatie dan ook bedolven onder diverse awards en wisten hun albums met gemak de platina status te bereiken. Inmiddels begint de rest van de wereld ook wakker te worden en wordt de aanstaande Europese tour van Shapeshifter voorafgegaan door een flinke buzz. De weergaloze liveshow van de jongens lijkt hun geheime wapen. Op plaat klinken ze wellicht ietwat gepolijst, maar op het podium valt werkelijk alles op z’n plaats. De soulvolle, lome hiphopbeats monden steevast uit in een heftig dreunende climax, waarbij de energieke breaks je letterlijk om de oren vliegen. Alsof je een hectoliter Red Bull achter de kiezen hebt! De band is duidelijk niet vies van enig elektronisch experiment, alhoewel het immer toegankelijk blijft. Deze show in Rotown wordt gehost door de jongens van Classified.

In de afgelopen jaren zijn we al heel wat opvallende bandnamen tegengekomen. Met de komst van Ou Est Le Swimming Pool kunnen we in deze buitencategorie opnieuw een streepje plaatsen. Sinds afgelopen EuroSonic hangt er een behoorlijke buzz rondom deze formatie uit Londen, terwijl er vooralsnog geen volwaardig album te melden is. Ook de uitgebreide tour als support van La Roux heeft Ou Est Le Swimming Pool geen windeieren gelegd, waarbij de opzwepende electro-pop van het viertal op veel bijval mocht rekenen. Op menig alternatieve dansvloer groeide de aanstekelijke single Dance The Way I Feel uit tot een regelrechte floorfiller, al dan niet in de remix van Armin van Helden. Met een baklading vol aan synthesizers en authentieke drumcomputers blijkt het podium echter dé plek waar Ou Est Le Swimming Pool het best tot zijn rechtkomt. Feest gegarandeerd. De badmeester heeft zijn goedkeuring uitgesproken en maakt voor deze ene keer een uitzondering… Bij dit zwembad mag gerend worden!

Wegens het faillissement van WATT komt het geplande optreden van Moss op 3 december helaas te vervallen. In goed overleg met de betrokken partijen speelt de band nu in Rotown, oftewel dezelfde plek waar ze afgelopen editie van Motel Mozaique nog de pannen van het dak speelden. Het verhaal rondom de band van Marien Dorleijn is overigens vrij opmerkelijk. Zo ging het debuutalbum The Long Way Back, vol met ambachtelijke luisterliedjes, relatief onopgemerkt voorbij. Opvolger Never Be Scared / Don’t Be A Hero bleek vervolgens het keerpunt en werd vorig jaar door de vaderlandse critici gebombardeerd tot hèt beste album van eigen bodem. Vol zelfvertrouwen koos Moss voor een meer avontuurlijke richting met intense, meer gelaagde songs als resultaat. De pulserende baslijnen en stuwende ritmes vormen daarbij een uitstekende basis voor de karakteristieke vocalen van Dorleijn. Bij vlagen doet het denken aan Amerikaanse smaakmakers als Grizzly Bear of Fleet Foxes, zeker qua harmonieus vernuft, al herkennen we ook het speelse karakter van Vampire Weekend. Moss klinkt fris, urgent en innovatief. Zonder twijfel één van de beste Nederlandse bands van dit moment! Kaarthouders voor het oorspronkelijke concert in WATT krijgen hun geld teruggestort.

Hij is terug! Nadat we hem afgelopen jaarwisseling nog achter de draaitafels van Rotown konden vinden, keert Lucky Fonz dit najaar terug met een gloednieuw album onder zijn armen. Opmerkelijk genoeg verschijnt dit nieuwe werk bij het befaamde Top Notch; een label dat zich tot op heden vooral richtte op de betere hiphop. Eén van Nederlands meest uitgesproken singer/songwriters van dit moment begeeft zich daarmee tussen grote namen als Duvel Duvel, Opgezwolle en The Opposites. Desalniettemin blijft de beste man bij zijn leest. Geen rap voor Otto Wichers dus, al worden zijn ontroerende folkliedjes inmiddels wel in eigen taal vertolkt. Afgelopen voorjaar bleek de geweldige single Ik heb Een Meisje slechts een voorbode van dit alles. Samen met zijn fonkelnieuwe begeleidingsband De Felle Kleuren, een andere primeur voor Lucky Fonz, lijkt het opmerkelijke talent zichzelf andermaal ontdekt te hebben. Op het podium schiet het waarschijnlijk nog alle kanten op, van hartverscheurende melancholie naar regelrechte stand-up comedy. Naar ons idee een zeldzame kwaliteit waar we nooit genoeg van kunnen krijgen. Wees welkom!